Patron

Patronem naszej Bursy jest bł. Edmund Bojanowski.
„Wszelka dobra dusza jest jak ta świeca, sama się wyniszcza, a drugim przyświeca”

Urodzony 14 listopada 1814 r. w Grabonogu. Wychowywany był w rodzinie z wartościami katolickimi.
W dzieciństwie był dzieckiem chorowitym , z dość poważnymi problemami zdrowotnymi. Został cudownie uzdrowiony za przyczyną Matki Bożej Bolesnej, czczonej na Świętej Górze w Gostyniu.

Poważna choroba uniemożliwiła mu ukończenie studiów filozoficznych, które podjął na uniwersytetach we Wrocławiu i w Berlinie. W młodości choć wykazywał zainteresowania literackie, jego głównym charyzmatem okazała się praca społeczna i charytatywna na rzecz ludzi. Zakładał czytelnie dla ludu, rozpowszechniał czasopisma, pomagał ubogiej młodzieży w zdobywaniu wykształcenia. Dał się poznać jako człowiek wielkiej wytrwałości i dobrego serca. Będąc człowiekiem głęboko religijnym i praktykującym, na każdego człowieka, a zwłaszcza na biedne dziecko, patrzył przez pryzmat miłości do Boga. Mimo słabego zdrowia robił bardzo wiele, by nieść pomoc zaniedbanemu ludowi wiejskiemu przez organizowanie ochronek dla dzieci i opieki nad chorymi, troszcząc się jednocześnie o podniesienie moralności dorosłych. Dbał o wychowanie religijne , uczył praktyk pobożnościowych takich jak rachunek sumienia, modlitwa i medytacja.

Chociaż był człowiekiem świeckim, 3 maja 1850 r. założył zgromadzenie zakonne Sióstr Służebniczek Maryi Niepokalanej. Problemy zdrowotne uniemożliwiły mu realizację marzeń o kapłaństwie, chociaż podejmował próby studiów seminaryjnych. Dla otoczenia był zawsze przykładem heroicznej wiary, prostoty, miłości i ufności w Bożą Opatrzność. Już za życia przez wielu ludzi uznawany był za człowieka świątobliwego.

Edmund bojanowski zmarł 7 sierpnia 1871 r. na plebanii w Górce Duchownej.
Beatyfikacji Edmunda Bojanowskiego dokonał papież Jan Paweł II 13 czerwca 1999 w Warszawie. Podążając za Edmundem pragniemy także stale pogłębiać nasze życie chrześcijańskie aby wzrastać do doskonałości ewangelicznej oraz być otwartym na drugiego potrzebującego człowieka.